Payızın ilk günləri idi. Gəncəyə qayıdalı iki il olurdu, amma hələ də özümü tam evdə hiss etmirdim. Valideynlərimin yanına qayıtmaq qərarı asan olmadı, çünki Bakıda mübarizə apardığım o illər, hər səhər metroda izdihamın içində əzilib getdiyim vaxtlar yaddaşımdan silinmirdi. Amma pandemiyadan sonra hər şey dəyişdi — iş yerləri bağlandı, planlar pozuldu, dostlarımın çoxu şəhərdən köçdü. Mən də qayıtdım. İndi kiçik bir dəftərxana mağazasında satıcı işləyirəm, axşamlar isə anamın mətbəxində onun şirin çayından içib oturmuşam. Otuz üç yaşım var və həyatımın bu mərhələsini əvvəllər heç ağlıma gətirməzdim, amma elə olur ki, insan bəzən ən gözləmədiyi yerdə özünü tapır. O payız axşamı da elə idi — yağış çiskinləyirdi, pəncərədən küçənin işıqları yaş asfaltda əks olunurdu, mən də telefonumu əlimə götürüb oturmuşdum. Yuxum yox idi, kitab oxumağa da həvəsim. Elə-belə axtarış edərkən gözümə bir məqalə düşdü, orada mostbet opinie yazılmışdı. Düzü, əvvəllər bu cür şeylərə maraq göstərməzdim, amma o gecə nədənsə oxumağa başladım, şərh bölməsində insanların yazdıqlarına baxdım. Və özüm də bilmədən qeydiyyatdan keçdim.
İlk günlərdə sadəcə müşahidə edirdim. Tətbiqi açırdım, oyunlara baxırdım, necə işlədiklərini anlamağa çalışırdım. Bir müddət heç nəyə pul qoymadım, sadəcə öyrənirdim. Sonra elə bir axşam gəldi ki, artıq darıxmaqdan bezmişdim, pəncərədən yağışa baxmaqdan yorulmuşdum və özümə dedim ki, bir dəfə də olsun sına. Kiçik bir məbləğ qoydum. Uduzdum. Amma içimdə qəribə bir sakitlik vardı, çünki bu, mənim üçün həqiqətən də oyun idi, əyləncə idi. Bir neçə gün sonra yenidən sınadım, yenə uduzdum. Anam bir axşam soruşdu ki, telefonla nə edirsən, belə dalıbsan, mən də dedim ki, oyunlara baxıram. O, gülümsəyib başını yellədi və öz işinə qayıtdı. Elə həmin axşam nəsə fərqli oldu. Qazandım. Balaca bir məbləğ, amma mənim üçün o qədər gözlənilməz idi ki, bir anlıq nə edəcəyimi bilmədim. Elə bil ki, ildırım açıq havada üstümə düşdü. Yataq otağıma keçdim, qapını örtdüm və telefona baxıb gülümsədim. Uşaq kimi sevinirdim. Heç kimə demək istəmirdim, çünki bilirdim ki, hamı mənə deyəcək ki, "sən də o şeylərə başladın?"
O qazancdan sonra bir müddət fasilə verdim, çünki başa düşürdüm ki, hər gün oynamaq olmaz, bu, insanı çəkə bilər. Amma bir neçə həftə sonra yenidən açdım. Və o axşam, artıq yatağa hazırlaşırdım, son dəfə şansımı sınamaq qərarına gəldim. Düzü, əvvəlcə tərəddüd etdim, çünki yorğun idim və sabah səhər tezdən işə getməliydim. Amma nəsə məni çəkdi. Qoydum. Və qazandım. Bu dəfə məbləğ əvvəlkindən qat-qat böyük idi. Telefonun ekranına baxıb bir müddət donub qaldım, sonra yavaşca yerimdən qalxdım və pəncərənin yanına getdim. Yağış hələ də yağırdı, küçə boş idi, amma mənim içimdə bir bayram var idi. O gecə
mostbet opinie bölməsində oxuduğum şərhləri xatırladım — insanlar yazırdılar ki, burada qazanmaq mümkündür, sadəcə səbirli olmaq lazımdır. Mən əvvəllər belə şərhlərə inanmazdım, amma indi öz təcrübəmdən görürdüm ki, həqiqətən də belədir. Ən maraqlısı odur ki, mən heç vaxt böyük məbləğlər qoymamışdım, sadəcə kiçik məbləğlərlə oynamışdım və buna baxmayaraq, nəticə məni sevindirmişdi. Mostbet brendi mənim üçün artıq sadəcə bir tətbiq deyil, həm də o payız gecəsinin xatirəsidir — yağış, telefon işığı və gözlənilməz sevinc.
O pulla nə etdim? Heç kimə demədim, amma bir neçə həftə sonra anamın köhnə paltaryuyan maşınını dəyişdim. O, çoxdan şikayət edirdi ki, maşın xarab olur, amma yenisini almağa pulu yox idi. Mən də dedim ki, "ay ana, mən bir az pul yığmışdım, alaq". O, əvvəlcə etiraz etdi, dedi ki, özünə lazımdır, amma mən israr etdim. Yeni maşın gətirəndə anamın gözlərindəki sevinci görməliydiniz. O an mən başa düşdüm ki, pulun dəyəri onun miqdarında deyil, onunla kimə sevinc bəxş etdiyindədir. Düzü, o qazancı mən özüm üçün xərcləyə də bilərdim, yeni telefon ala bilərdim, ya da sadəcə saxalaya bilərdim. Amma anamın o sevinci mənim üçün ən böyük mükafat oldu. O gündən sonra mən bu oyunlara fərqli baxıram — bu, sadəcə qazanc yolu deyil, həm də kiçik sevinclər yaratmaq imkanıdır, əgər düzgün istifadə etsən. Əlbəttə, mən heç kimə tövsiyə etmirəm ki, borc alıb oynasınlar və ya son pullarını qoysunlar. Bu, sadəcə bir əyləncədir və hər şeyin həddi olmalıdır. Amma mənim üçün bu hekayə sadəcə qazanc hekayəsi deyil, həm də bir payız gecəsinin, yağışın və anamın sevincinin hekayəsidir.
İndi hər dəfə pəncərədən yağışa baxanda o gecəni xatırlayıram. Telefonun işığını, ekranda görünən rəqəmi, içimdəki o qəribə həyəcanı. Bəzən düşünürəm ki, bəlkə də həyatımda hər şey dəyişməz görünəndə, bəzən kiçik bir addım atmaq lazımdır ki, nəsə fərqli olsun. Mən o addımı atdım və nəticədən peşman deyilim. Dostlarıma bu hekayəni danışanda bəziləri inanmır, bəziləri isə deyir ki, "sən də şanslı imişsən". Mən isə sadəcə gülümsəyirəm. Çünki bilirəm ki, şans hər kəsə gülümsəyir, sadəcə bəzən onu görmək üçün bir az diqqətli olmaq lazımdır. Və ən əsası — heç vaxt unutma ki, ən böyük qazanc pul deyil, sevincdir. Anamın o sevinci mənim üçün bütün qazanclardan dəyərlidir.
