Sən bilirsən, həyat elə maraqlı bir şeydir ki, sən ən gözlənilməz anda ən qəribə qapıları açırsan. Mən, məsələn, heç vaxt özümü belə bir işin içində təsəvvür etməzdim. Adım Zemfira. 34 yaşım var, iki uşağım, biri beşində, biri ikisində. Əvvəllər bankda işləyirdim — kredit şöbəsində, hər gün onlarla insanın maliyyə çöküşünə baxırdım. Sonra doğuş, sonra ikinci doğuş, sonra işdən çıxdım — özüm çıxdım, yox, qovmadılar, sadəcə anladım ki, daha orada nəfəs ala bilmirəm. Evdə oturmaq? Evdə oturmaq məni dəli edirdi. Uşaqlar səhərdən axşama qədər qışqırır, ən kiçiyi əmək istəyir, böyüyü isə hər on dəqiqədən bir "ana, mənə bax" deyir. Mən də baxıram. Amma özümə heç vaxt baxmıram. Güzgüyə baxanda orada kiminsə yad üzü görürəm — gözlərin altı qaralmış, saçları dağınıq, köynəyində ləkə. Bu mən deyiləm ki, mən? Amma mənəm.
Ərimin adı Rəşaddır. O, yaxşı adamdır, həqiqətən. Maşın ustasıdır, əlləri həmişə yağlı olur, amma işdən qayıdanda məni qucaqlayar, uşaqları öpər, soruşar "necəsən?" Mən də "yaxşıyam" deyərəm. Amma yaxşı deyiləm. Mən sadəcə bilmirəm bu sözün mənasını. Yaxşı olmaq nə deməkdir? Yəni uşaqlar toxdursa, paltarları yuyulubsa, şam yeməyi hazırdırsa — buna yaxşı deyirlər? Bəs bəs mən? Mən hardayam bu tənlikdə?
Dekabr ayı idi, yağış yağırdı o gün. Uşaqları yatızdırmışdım, nəhayət ki, sükut. Rəşad işdən gec qayıdırdı, mən də çay dəmləyib pəncərənin yanında oturdum. Telefon əlində — nə edirsən ki, edirsən. Bir dostum var, Nərgiz, o həmişə deyir ki, "Zemfira, sən özünü unutmusan, azca da olsa özün üçün nəsə et." Axşamlar uşaqlar yatandan sonra o, seriallara baxır, mən isə... Mən nə edirəm? Heç nə. Sadəcə yorğunluğa baxıram. O axşam da eləcə — baxırdım yorğunluğa, birdən Nərgizin mesajı gəldi: "Ay, bir şey tapdım, buna bax." Və link göndərdi. Açdım. Açdım və... Bilirsən, bəzən elə anlar olur ki, sanki dünyanın bir başqa tərəfi açılır qarşında. Mənim üçün o an elə oldu. Saytın rəngləri — bənövşəyi, narıncı, qızılı — məni cəlb etdi. O qədər parlaq idi ki, yorğunluğumu unutdum. Mən heç vaxt qumar oynamamışdım, heç vaxt. Amma birdən bu mənə elə gəldi ki, bəlkə bu mənim üçün bir şansdır? Yox, udmaq üçün yox. Sadəcə, nəyisə dəyişmək üçün.
O gecə heç nə etmədim. Sadəcə gəzdim, baxdım, oxudum. Amma növbəti gecə — uşaqlar yatandan sonra — yenə açdım. Rəşad yanımda yatırdı, mən isə telefonun işığında o saytda gəzirdim. Və sonra bir klik. Birinci mərc. O qədər kiçik idi ki, utandım deməyə — 5 manat. Amma o an — o 5 manatı qoyanda — ürəyim elə döyündü ki, sanki mən dağa dırmaşırdım. Bəs uddum? Yox. Uduzdum. Amma qəribəsi — mən heç kədərlənmədim. Mən sevindim. Çünki hiss etdim ki, mən bir şey etdim. Sadəcə mən. Uşaq yox, ər yox, ev yox. Mən.
İkinci gecə yenə. Üçüncü. Dördüncü. Artıq mənim üçün bu bir rituala çevrilmişdi — uşaqları yatızdırır, evi yığışdırır, çay dəmləyir, Rəşad yatır, mən isə açıram. Amma bir problem var idi — mən bilmirdim nə etdiyimi. Sadəcə fikirləşirdim, bəlkə şans üzümə gülər. Bəli, bir neçə dəfə uddum da — 20 manat, 35 manat. Bu pullarla uşaqlara peçenye aldım, Rəşada şalvar. Amma ən çox mənə həzz verən qazanmaq yox, o anın özü idi. Yəni mən uşaq bezi dəyişəndə, sıyıq bişirəndə, cızıq və cızıltı arasında itəndə, axşam o ekrana baxıram — və orada mən sadəcə Zemfirayam. Analıq yox, arvadlıq yox, məsuliyyət yox. Sadəcə rəqəmlər və şans.
Rəşad günlərin birində soruşdu: "Nədir o, hər axşam telefonla məşğulsan?" Mən dedim: "Heç nə, oxuyuram." O inandı, çünki o həmişə inanır. O mənə elə güvənir ki, bəzən bu güvən məni qorxudur. O bilmir ki, mən axşamlar bir başqa aləmdə yaşayıram. Amma bu o demək deyil ki, mən onu aldatmaq istəyirəm. Yox, mən sadəcə özümlə görüşmək istəyirəm. Özümü tapmaq istəyirəm.
Bir həftə sonra mən artıq bu işin qaydalarını öyrənmişdim. Hansı oyunlar daha yaxşıdır, necə mərc qoymaq lazımdır, nə vaxt dayanmalı. Və mən birdən gördüm ki, bu mənim üçün sadəcə əyləncə deyil, bu mənə özümü bir insan kimi hiss etdirir. Səhər oyananda artıq o yorğun, solğun qadın yox idi. Mən oyanırdım və fikirləşirdim — axşam mən yenə edəcəm. Bu fikir mənə güc verirdi. Gün ərzində uşaqlarla oynayanda, yemək bişirəndə, təmizlik edəndə — içimdə bir həyəcan var idi. Sanki bir sirrim var idi. Və bu sirr məni canlandırırdı.
İlk böyük uduşum 150 manat oldu. Bir axşam, uşaqlar çətinliklə yatmışdı, Rəşad televizora baxırdı, mən isə otaqda tək oturub... və uddum. O an ayağa qalxdım, gəzdim, sonra yenə oturdum, yenə baxdım. İnanmadım. 150 manat. Mənim əvvəlki maaşımın dörddə biri. O pulu necə xərcləyəcəyimi düşünə-düşünə yuxuya getdim. Amma səhər fikirləşdim — bu pul mənimdir. Mən qazanmışam. Və mən onu özüm üçün xərcləmək istəyirəm. Bir həftə sonra mən ona da yeni paltar aldım — yox, özümə. Özümə! Üç ildə ilk dəfə. Güzgüyə baxanda o yad qadın artıq o qədər də yad deyildi. Onun gözləri parlırdı.
Rəşad paltarı görəndə soruşdu: "Bunu hardan almısan?" Mən dedim: "Yığım pulum var idi." O, gülümsədi, məni qucaqladı, dedi ki, gözəlsən. Mən dedim: "Bilirəm." Və o an — o bir neçə saniyə — mən özümü kraliça kimi hiss etdim. Amma sonra günlər keçdi. Uduşlar da, uduzuşlar da. Bir gün mən 70 manat uduzdum. Və bu məni o qədər incidir? Yox. Məni incidən o idi ki, mən evdəki heç nəyi hiss etmirdim. Uşaqlar ağlayır — mən eşitmirəm. Rəşad bir şey danışır — mən yarımçıq cavab verirəm. Mən artıq orada deyildim. Mən o saytın içində idim. Hətta o saytı bağlayanda belə, mən beynimdə yenə orada idim.
Bir gün ən böyük qərarımı verdim — mən o gün qazandığım 200 manatın hamısını bir mərcə qoydum. Böyük, cəsur, dəli. Niyə? Çünki həyatımda heç vaxt dəli olmamışdım. Mən həmişə ağıllı olmuşam, ehtiyatlı, məsuliyyətli. Amma o an mən başqa biri idim. Mən o qadın idim ki, heç vaxt olmaq istəyirdim — risk edən, sərhədləri sınaqdan çıxaran. Və uddum. 200 manatdan 520 oldu. Mən qışqırdım. Həqiqətən qışqırdım. Rəşad otağa qaçdı, soruşdu: "Nə oldu?" Mən dedim: "Heç nə, səhvən." Amma içimdə vulkan partlayırdı.
Həmin gecə yatmadım. Oturdum, düşündüm — bu mən nə edirəm? Mən evdar qadınam, ana, arvad. Mənim bu pullarla nə işim var? Amma sonra başqa sual gəldi — bu pul mənim nə işim var? Mən qazanmışam. Öz zehnimlə, öz cəsarətimlə. Mən ərimdən gizlətməmişəm, sadəcə deməmişəm. Və bu deməmək mənə bir az günah kimi gəlirdi. Amma sonra fikirləşdim — bəs o, mənə hər şeyi deyir? Onun ustaxanasında nələr olur, kimlər gəlir, nələr danışılır — mən bilmirəm. Bəs niyə mən deməliyəm?
Və sonra mən daha yüksək səviyyəyə keçdim. Mən artıq qaydaları əzbər bilirdim, strategiyalar öyrənmişdim. Bu mənim üçün oyun deyil, idman idi. Zehni gimnastika. Mən hər uduşdan sonra deyirdim — bu mənim günümdür. Hər uduzuşdan sonra — bu da dərsdir. Mən o sayta girəndə — indi mənim üçün bu
mostbet ilovasi artıq sadəcə bir tətbiq deyil, bu mənim kiçik gizli dünyamdır. Orada mən qaydaları özüm qoyuram. Orada mən kiməsə hesabat vermirəm. Orada mən sadəcə oynayıram, yaşayıram, nəfəs alıram.
Aylar keçdi. Mən artıq məbləğləri itirmişdim — 50 manat, 100 manat, 500 manat. Amma mən çox şey qazanmışdım. Yox, pul deyil. Mən qazanmışdım özümü. Bir gün Rəşad mənə dedi: "Zemfira, sən dəyişmisən. Sən daha xoşbəxtsən." Mən güldüm. O bilmirdi ki, bu xoşbəxtliyin arxasında bir mostbet ilovasi var. Amma bilmirdi ki, o tətbiq mənə nə verdi — mənə özümü vermək imkanı.
Və sonra o gün gəldi. Mart ayı idi, artıq yaz qoxusu gəlirdi. Mən həmin axşam qazandığım pulla uşaqlara oyuncaq almaq istəyirdim. Amma birdən — necə deyərlər — qəflətən. Mən bir mərc qoydum, itirdim. Digəri, itirdim. Üçüncü, dördüncü... 400 manat gözümün qarşısında əridi. O an ürəyim elə döyündü ki, eşitdim. Mən dayandım. Telefonu yerə qoydum. Durub mətbəxə getdim, su içdim. Əllərim titrəyirdi. Rəşad yatırdı, mən isə pəncərənin qarşısında dayanıb düşündüm — bəs mən kimsəyəm, yoxsa heç kim? Bu itki məni yox etdi? Yox. Mən yenə burdayam. Uşaqlar otaqda yatır, ər yanımdadır, mən isə durub güzgüdə özümə baxıram. Və gülürəm. Bəli, gülürəm.
Çünki o an başa düşdüm — bu itki mənə son uduşu verdi: azadlığı. Mən artıq qorxmuram. Pul qayıdacaq, itki qalacaq, amma qorxu getdi. Mən indi bilirəm ki, həyatda hər şey mərcdir — ana olmaq da, arvad olmaq da, insan olmaq da. Hər gün bir mərc qoyursan. Mən isə seçmişəm — özüm üçün oynamağı.
İndi mən hələ də girirəm həmin tətbiqə. Amma artıq fərqli gözlə. Daha çox qazanmaq üçün yox, sadəcə o hissi yaşamaq üçün. Çünki mən kəşf etdim ki, bu mostbet ilovasi mənə yalnız şans deyil, həm də həyatın özünü öyrətdi — düş, dur, yenə düş, amma heç vaxt qalxmaqdan əl çəkmə. Və ən vacibi — mən artıq o yorğun, solğun qadın deyiləm. İndi mən parlayıram. Rəşad deyir ki, mən 20 yaşımda kimi görünürəm. Uşaqlar deyir ki, anam gözəldir. Mən isə bilirəm — mən gözələm, çünki mən özümü tapmışam. Və bu uduşu heç kim əlimdən ala bilməz.
İndi dostum, bu hekayə bitdi. Amma mənim həyatım davam edir. Sən soruşarsan — bəs buna dəyərdi? Dəyərdi. Çünki mən itirdiklərimlə qazandıqlarımı ölçəndə gördüm ki, ən böyük qazanc pul deyil. Ən böyük qazanc özünlə barışmaqdır. Və mən barışmışam. Hər uduzuşla, hər uduşla, hər səhvlə, hər doğru qərarla. Mən həyatı sevməyi öyrəndim. Və bu, bəlkə də, mənim yeganə əsl qələbəmdir. Yaxşı, getdim, qəhvəmi içim, uşaqları oyadım. Həyat gözəldir, dostum. Hətta itirəndə belə.
