Nigdy nie lubiłem podróżować autobusem. Dla mnie to zawsze była ostateczność, coś, na co decydujesz się tylko wtedy, gdy wszystkie inne opcje zawiodą, gdy pociągi są odwołane, bilety lotnicze za drogie, a samochód akurat stoi u mechanika z rozebranym silnikiem. Tym razem jednak nie miałem wyboru. Musiałem pojechać z Krakowa do Gdańska, bo moja siostra, z którą nie widziałem się od prawie dwóch lat, organizowała przyjęcie z okazji chrztu swojego syna, a ja zostałem poproszony o bycie ojcem chrzestnym. Odmowa nie wchodziła w grę, to byłoby świętokradztwo rodzinne, z którego nie wypłatałbym się przez najbliższą dekadę. Niestety, kupiłem bilet na ostatnią chwilę i jedyne, co zostało, to miejsce w autobusie dalekobieżnym, odjeżdżającym o piątej rano. Piąta rano w sobotę. To chyba najbardziej nieludzka godzina na cokolwiek, zwłaszcza jeśli dzień wcześniej siedziałeś w pracy do dwudziestej, a potem pakowałeś się w pośpiechu, rzucając do torby pierwsze lepsze rzeczy z szafy. Kiedy dotarłem na dworzec, było jeszcze ciemno, powietrze pachniało deszczem i spalinami, a ja czułem się jak zombie, który zapomniał zjeść mózg i teraz błąka się bez celu po parkingu dla autobusów. Wsiadłem, zająłem swoje miejsce przy oknie, tuż za środkowymi drzwiami, wcisnąłem torbę pod nogi i spróbowałem się jakoś ułożyć na tym wąskim, niewygodnym siedzeniu. Autobus ruszył, a ja pomyślałem, że osiem godzin w takich warunkach to będzie prawdziwa próba charakteru, której nie życzyłbym nawet swojemu szefowi.
Przez pierwszą godzinę próbowałem spać. Bezskutecznie. Siedzenie było twarde, zagłówek ustawiony pod złym kątem, a facet obok chrapał tak głośno, że zagłuszał silnik autobusu. Wyjąłem książkę, którą zabrałem ze sobą, mając nadzieję, że lektura umili mi czas. Była to gruba powieść historyczna, którą dostałem na urodziny od znajomego i której nigdy nie miałem czasu zacząć. Przeczytałem dziesięć stron i zorientowałem się, że nie pamiętam ani jednego zdania, bo mój mózg odmawiał współpracy o tak wczesnej porze. Schowałem książkę z powrotem do torby i zacząłem gapić się przez okno. Za szybą przesuwały się pola, lasy, wsie, stacje benzynowe i przydrożne bary, wszystko zamazane i niewyraźne od porannej mgły. Krajobraz był monotonny, usypiający, a jednocześnie nie pozwalał zasnąć. Czułem, jak narasta we mnie frustracja. Siedem godzin do przodu, a ja już miałem dość. Wyjąłem telefon i zacząłem bezmyślnie scrollować media społecznościowe, ale Instagram pokazywał mi tylko zdjęcia ludzi, którzy spędzają sobotni poranek w znacznie ciekawszy sposób niż ja – jedni na plaży, inni w górach, jeszcze inni w eleganckich kawiarniach z idealnie spienionym latte. Poczułem ukłucie zazdrości, więc schowałem telefon i spróbowałem medytować, ale po dwóch minutach doszedłem do wniosku, że medytacja to ściema dla ludzi, którzy mają za dużo wolnego czasu. Zostałem bez żadnej opcji. Totalna pustka.
Wtedy przypomniałem sobie rozmowę sprzed kilku dni, którą przeprowadziłem z kumplem z siłowni. Spotkaliśmy się przypadkiem w szatni, obaj spóźnieni na trening, i jakoś tak słowo po słowie zeszło na tematy rozrywkowe. On opowiadał, że od jakiegoś czasu, kiedy ma długie, nudne wieczory albo czeka na coś w podróży, odpala coś w telefonie, żeby zabić czas. Mówił, że to nie jest żadne wielkie halo, tylko taka przyjemna odskocznia od codzienności, coś jak krzyżówka albo sudoku, tylko z większymi emocjami. Rzucił przy tym jakąś nazwę, której wtedy nie zapamiętałem, ale teraz, kiedy siedziałem w tym cholernym autobusie, desperacko szukając czegokolwiek, co oderwałoby mnie od tej monotonii, zacząłem grzebać w pamięci. Przypomniałem sobie, że coś tam mówił o wygodnej aplikacji w telefonie, która podobno działa szybko i bez zacięć, i że jak już zainstalujesz
vavada kasyno app, to odkrywasz zupełnie nowy świat na wyciągnięcie kciuka. Wyjąłem telefon, otworzyłem sklep z aplikacjami i wstukałem nazwę, modląc się w duchu, żeby mój internet w roamingu nie wysiadł gdzieś na zadupiu między Warszawą a Toruniem. Ku mojemu zdziwieniu aplikacja pobrała się błyskawicznie, a ja, nie do końca wierząc, że to robię, założyłem konto w ciągu pięciu minut, podając tylko podstawowe dane. Żadnych skomplikowanych formularzy, żadnych weryfikacji przez zdjęcia dowodu w dziwnych pozach, po prostu klik, klik, gotowe. Wpłaciłem pięćdziesiąt złotych, bo tyle akurat miałem na koncie wirtualnej skarbonki, którą odkładałem na głupoty, i zacząłem swoją przygodę z tym nowym, tajemniczym światem.
Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy, to kolorowa, przejrzysta grafika i mnóstwo migających ikonek, które aż prosiły, żeby je kliknąć. Było w tym coś hipnotyzującego, przyjemnego dla oka, jakby ktoś zaprojektował to miejsce specjalnie dla ludzi zmęczonych szarością codzienności. Przez chwilę zastanawiałem się, w co zagrać, bo wybór był ogromny – automaty z owocami, egipskimi bogami, przygodami na dzikim zachodzie, kosmicznymi podróżami i czym tam jeszcze. W końcu mój palec zatrzymał się na grze z motywem mitycznego skarbu Inków. Było w niej coś pociągającego – złote maski, tajemnicze świątynie, posągi wojowników i delikatna, fletowa muzyka w tle, która przypominała mi ścieżki dźwiękowe z filmów przygodowych, jakie oglądałem jako dziecko. Postawiłem pierwszy zakład, minimalną stawkę, dosłownie złotówkę. Bębny zakręciły się, symbole zatańczyły na ekranie i po chwili zatrzymały się, pokazując dwie identyczne maski i jednego wojownika. Nic nie wygrałem, ale nie poczułem rozczarowania. Było w tym coś dziwnie odprężającego – ten rytm, to oczekiwanie, ten ułamek sekundy, kiedy symbole zwalniają i serce na moment przyspiesza. Autobus telepał się na wybojach, za oknem przesuwały się kolejne hektary polskich pól, a ja, wciśnięty w swój fotel, z telefonem w dłoni, czułem, że czas wreszcie zaczął płynąć szybciej.
Po kilkunastu minutach trafiłem na pierwszą małą wygraną – trzy złote monety w rzędzie dały mi piętnaście złotych zysku. Uśmiechnąłem się pod nosem, a facet obok, ten który wcześniej chrapał, spojrzał na mnie podejrzliwie, jakbym był jakimś dziwakiem, który cieszy się do telefonu. Miałem to gdzieś. Przerzuciłem się na inną grę, tym razem coś prostszego – klasyczne automaty z owocami, które przypominały mi stare maszyny z nadmorskich barów, gdzie jako dzieciak wrzucałem pięciozłotówki, żeby pociągnąć za dźwignię i patrzeć, jak wiśnie, cytryny i siódemki wirują przed oczami. Tutaj było podobnie, tylko zamiast metalowej dźwigni miałem ekran dotykowy, a dźwięki były czystsze i przyjemniejsze dla ucha. Grałem tak przez kolejną godzinę, a moje saldo falowało – raz w górę, raz w dół, bez większych spektakularnych wydarzeń. Byłem w okolicach sześćdziesięciu złotych, czyli dziesięć na plusie, i już to uważałem za sukces. Najważniejsze jednak było to, że nie czułem nudy. Ani śladu frustracji, która towarzyszyła mi przez pierwszą część podróży. Byłem zaangażowany, skupiony, ale nie spięty. To było przyjemne uczucie kontrolowanego napięcia, zupełnie inne niż to, które odczuwałem, gapiąc się bezmyślnie w szybę autobusu.
Gdzieś za Toruniem, kiedy autobus zatrzymał się na piętnastominutową przerwę na stacji benzynowej, wysiadłem, kupiłem sobie kawę w plastikowym kubku i batonika, rozprostowałem nogi i wróciłem na swoje miejsce. Podróż do Gdańska miała potrwać jeszcze jakieś trzy godziny, a ja nie mogłem się już doczekać, żeby znowu włączyć telefon i sprawdzić, co tam słychać w moim małym, wirtualnym świecie Inków i owoców. Kiedy autobus ruszył, a ja dopiłem resztkę kawy, postanowiłem spróbować czegoś nowego – gry z kołem fortuny, która nazywała się jakoś dziwnie, ale obiecywała szybkie rundy i duże emocje. Zasady były banalne. Obstawiasz kolor lub konkretny sektor, koło się kręci, a ty czekasz. Żadnych skomplikowanych strategii, żadnego myślenia, tylko czysta losowość. Postawiłem pięć złotych na żółty sektor z mnożnikiem razy dziesięć, bo żółty kojarzył mi się ze słońcem, którego tak bardzo brakowało za oknem autobusu. Koło zakręciło się z przyjemnym, mechanicznym klikaniem, które słyszałem nawet przez słuchawki, i po kilku sekundach zatrzymało się na zielonym polu. Przegrałem. Ale coś mnie tknęło, żeby spróbować jeszcze raz, tym razem na ten sam sektor, ale z większym przekonaniem. Postawiłem kolejne pięć złotych, wstrzymałem oddech i patrzyłem, jak strzałka przeskakuje nad kolejnymi przegródkami. Kiedy zatrzymała się na żółtym polu, a ja zobaczyłem, że wygrałem pięćdziesiąt złotych, poczułem, jak fala ciepła rozchodzi się po moim ciele. To był czysty, nieskażony przypływ endorfin, taki sam, jak wtedy gdy twoja drużyna strzela gola w ostatniej minucie meczu. Facet obok znowu na mnie spojrzał, tym razem z lekką irytacją, bo musiałem wydać z siebie jakiś okrzyk zdziwienia, ale kompletnie mnie to nie obeszło. Byłem w swoim własnym świecie, w którym zwykły piątkowy poranek w autobusie zamienił się w małą przygodę pełną niespodziewanych zwrotów akcji.
Postanowiłem iść za ciosem i przerzuciłem się na blackjacka. Zawsze lubiłem tę grę, chociaż nigdy nie grałem w nią na poważnie, tylko raz na kilka lat, na jakiejś firmowej imprezie albo u znajomych na domówce. W wersji cyfrowej było to jeszcze przyjemniejsze, bo nie musiałem martwić się o to, że ktoś patrzy mi na ręce i ocenia moje decyzje. Krupierka na ekranie była profesjonalna i uprzejma, a karty sunęły po zielonym suknie z tym charakterystycznym szelestem, który słyszałem nawet przez słuchawki. Postawiłem piętnaście złotych i dostałem dziewiątkę oraz króla. Dziewiętnaście punktów. Dealerka pokazała szóstkę. Sytuacja wydawała się idealna – statystycznie miałem ogromną przewagę. Postanowiłem nie ryzykować i spasowałem. Dealerka odkryła drugą kartę – dziesiątkę. Szesnaście. Musiała dobrać. I dobrała piątkę, co dało jej dwadzieścia jeden punktów. Przegrałem. Krótka, ale intensywna fala irytacji przeszła przeze mnie jak prąd. Przecież miałem prawie pewną wygraną! Ale właśnie ta niesprawiedliwość losu, ta nieprzewidywalność, sprawiła, że chciałem grać dalej. W następnym rozdaniu postawiłem dwadzieścia złotych, dostałem dwie ósemki, podzieliłem je, dobrałem do jednej dziesiątkę, do drugiej asa i wygrałem obie ręce. Byłem czterdzieści złotych do przodu w ciągu trzech minut. Adrenalina buzowała we mnie tak mocno, że zapomniałem o niewygodnym siedzeniu, o chrapiącym facecie obok, o tym, że za oknem nadal jest szaro i ponuro. Byłem tu i teraz, w pełni obecny w tej chwili, w tym osobliwym, wirtualnym kasynie, które zmieściło się w moim telefonie.
Po dwóch godzinach gry, które minęły jak kilkanaście minut, zorientowałem się, że autobus zbliża się do Gdańska. Za oknem widać było już charakterystyczne żurawie stoczniowe i szare blokowiska przedmieść. Spojrzałem na swoje saldo i oniemiałem. Z początkowych pięćdziesięciu złotych zrobiło się trzysta dwadzieścia. To była kwota, za którą mogłem kupić porządny prezent na chrzest, zamiast tej taniej srebrnej łyżeczki, którą w pośpiechu zapakowałem do torby. Byłem w szoku. Nie chodziło nawet o pieniądze, chociaż były miłe, ale o to, że ten poranek, który zapowiadał się jako najnudniejszy i najbardziej frustrujący poranek w moim życiu, zamienił się w pasjonującą rozrywkę. Moja siostra zawsze mówiła, że jestem zbyt przewidywalny, że nigdy nie robię niczego spontanicznego, że wszystko musi być zaplanowane i obliczone. Gdyby teraz mnie widziała, jak siedzę w autobusie, wpatrzony w telefon, z bananem na twarzy i saldem trzysta złotych wygranym w gry, które przed dzisiejszym rankiem były dla mnie totalną abstrakcją, chyba by nie uwierzyła.
Kiedy autobus wjechał na dworzec w Gdańsku, wyłączyłem telefon, schowałem go do kieszeni i przeciągnąłem się na swoim siedzeniu. Byłem zmęczony, to fakt, ale był to zupełnie inny rodzaj zmęczenia niż to, które czułem, wsiadając o piątej rano w Krakowie. To było zmęczenie po dobrze spędzonym czasie, takie, jakie czujesz po całym dniu na basenie albo po długim spacerze w górach. Wysiadłem, odebrałem torbę z luku bagażowego i ruszyłem w stronę wyjścia. Na zewnątrz powitało mnie rześkie, morskie powietrze i pierwsze promienie słońca, które przedzierały się przez chmury. Gdańsk wyglądał pięknie, a ja czułem, że ten wyjazd będzie udany, niezależnie od tego, co się wydarzy na chrzcinach. Kupiłem po drodze elegancki bukiet kwiatów dla siostry i zabawkę dla chrześniaka, a za resztę wygranych pieniędzy zamówiłem taksówkę, zamiast tłuc się autobusem miejskim, jak pierwotnie planowałem. Siedząc na tylnym siedzeniu taksówki, wyjąłem telefon i jeszcze raz spojrzałem na historię swoich transakcji. Pomyślałem sobie, że czasem życie serwuje ci takie momenty, kiedy wszystko idzie nie tak, a potem nagle, jednym kliknięciem, otwierasz drzwi do czegoś zupełnie nowego i nieoczekiwanego. To było właśnie to. Nie spodziewałem się, że ta podróż autobusem, której tak bardzo nie chciałem, stanie się dla mnie doświadczeniem, które zapamiętam na długo.
Teraz, kiedy planuję jakąś dłuższą podróż, zawsze sprawdzam, czy w telefonie mam wystarczająco dużo miejsca i czy internet będzie działał. Bo wiem, że jeśli znowu dopadnie mnie nuda, zawsze mogę po prostu odpalić vavada kasyno app i zanurzyć się w ten fascynujący, kolorowy świat, który już raz zamienił moją najgorszą podróż w całkiem przyjemną przygodę. To nie jest tak, że stałem się od tego uzależniony czy coś, absolutnie nie. Po prostu zrozumiałem, że są sposoby na zabicie czasu, które nie polegają na bezmyślnym gapieniu się w szybę i liczeniu słupków kilometrowych. I wiecie co? Następnym razem, kiedy moja siostra powie, że jestem nudny i przewidywalny, chyba po prostu opowiem jej tę historię. Może wtedy zrozumie, że nawet najbardziej przewidywalny człowiek ma w sobie małą iskrę szaleństwa, która tylko czeka, żeby się rozpalić, zwłaszcza gdy za oknem przesuwa się monotonny krajobraz, a do celu zostało jeszcze kilka godzin drogi. A na razie, za każdym razem, gdy widzę autobus dalekobieżny, uśmiecham się pod nosem, przypominając sobie tamten poranek, tamtą kawę w plastikowym kubku i tamto niesamowite uczucie, kiedy żółty sektor koła fortuny zatrzymał się dokładnie tam, gdzie chciałem. To była dobra podróż, naprawdę dobra.
